“ชันโรง” หรือ ผึ้งจิ๋ว เป็นแมลงตัวเล็กๆที่ไม่มีเหล็กใน ภาษามลายูถิ่นเรียกว่า มาดูกือลูโล๊ะ แมลงชนิดนี้มีขนาดเล็กและกินเฉพาะน้ำหวานจากดอกไม้เท่านั้นและไม่เลือกชนิดของดอกไม้เหมือนผึ้งอื่นๆ ดังนั้นน้ำผึ้งชันโรงจึงมีการผสมผสานจากดอกไม้นานาพันธุ์รวมไปถึงน้ำหวานจากพืชสมุนไพร จนกลายเป็นน้ำผึ้งที่มีคุณภาพสูงมีกลิ่นหอมรสชาติอร่อยเปรี้ยวอมหวานจากการหมักตามธรรมชาติ

นายมูหัมมัดซัมซูดิน เซ็นมาด หรือ แบดิน ชาวบ้านบูเกะปาลัส ตำบลยี่งอ อำเภอยี่งอ จังหวัดนราธิวาส ประกอบอาชีพเกษตรผสมผสาน กรีดยาง เลี้ยงปลา ปลูกผัก ผู้หันมาเลี้ยงชันโรงเป็นอาชีพเสริม โดยใช้ระยะเวลาเรียนรู้การเลี้ยงชันโรงด้วยตัวเองกว่า 2 ปี

ด้วยคุณสมบัติการแสวงหาและสะสมอาหารของชันโรง ที่กินเกสร และน้ำหวานจากพืชสมุนไพร และมักเป็นสมุนไพรที่รักษาโรคต่างๆ ตลอดจนเป็นสมุนไพรที่ดูแลสุขภาพผู้บริโภค จึงทำให้น้ำผึ้งชันโรง เป็นน้ำผึ้งที่อุดมคุณค่าทางอาหารและยา มากกว่าน้ำหวานจากผึ้งทั่วไป นอกจากนั้น ชันโรงถือว่าเป็นตัวชี้วัดความเป็นเกษตรอินทรีย์ช่วยเพิ่มมูลค่าให้กับพืชสวนได้

แบดิน คือ หนึ่งในเกษตรกรตัวอย่างในจังหวัดนราธิวาส ที่พยายามเพิ่มมูลค่าจากสิ่งที่ธรรมชาติสรรค์สร้างมาให้ ศึกษาหาความรู้ด้วยตัวเอง ลองผิดลองถูก จนสามารถพัฒนาผลิตภัณฑ์น้ำผึ้งชันโรงคุณภาพดีมี มีสรรพคุณทางยาออกจำหน่ายในชื่อ "ชันโรงบูโด ยี่งอ" สร้างรายได้เสริมให้กับครอบครัว และยังถ่ายทอดความรู้ให้กับผู้ที่สนใจได้นำไปประกอบอาชีพเสริมหรือเป็นอาชีพหลักต่อไปได้

ที่มา : https://web.facebook.com/%E0%B8%99%E0%B9%89%E0%B8.../photos

พื้นที่ปลายด้ามขวานชายแดนไทย–มาเลเซีย อย่าง อ.สุคิริน จ.นราธิวาส ที่มีแม่น้ำสุไหงโก–ลก ไหลจากต้นน้ำเทือกเขาสันกาลาคีรีผ่านสุคิริน–แว้ง–สุไหงโก–ลก ก่อนลงทะเลที่ อ.ตากใบ เป็นเส้นแบ่งพรมแดน เป็นพื้นที่น่าจับตามอง...เพราะประชากรส่วนใหญ่นอกจากยึดอาชีพทำเกษตร มีรายได้หลักจากขายผลไม้ ขายยางพารา แล้วยังมีอาชีพ ร่อนทอง ที่สร้างรายได้ให้กับชาวบ้านมาตั้งแต่สมัยก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2

เนื่องจากใต้ผืนดินเป็นแอ่งกระทะ มีสายน้ำที่ไหลผ่านในพื้นที่ ต.ภูเขาทอง มีเกล็ดแร่ทองคำเล็กบ้าง ใหญ่บ้าง ฝังปะปนอยู่ใต้ดินมากมาย มหาศาล ถึง 5 หมู่บ้าน ประกอบด้วย หมู่ 1 บ้านไอร์ปาโจ หมู่ 2 บ้านภูเขาทอง หมู่ 3 บ้านโต๊ะโมะ หมู่ 4 บ้านไอร์กือเปาะ และหมู่ 8 บ้านวังน้ำเย็น

ตามประวัติการพบแหล่งแร่ทองคำนั้น เมื่อปี พ.ศ.2473 มีชาวอังกฤษนำเครื่องจักรเข้ามาติดตั้ง ทำการขุดหาแหล่งแร่ทองคำในป่าดงดิบ กลางหุบเขาบ้านโต๊ะโมะ ต.ภูเขาทอง อยู่ระยะหนึ่ง แต่ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร จึงได้เลิกกิจการไป ต่อมาปี พ.ศ.2475 บริษัทฝรั่งเศส เข้ามาสำรวจอีกครั้งพบว่า ลึกลงไปในผืนดินของขุนเขาโต๊ะโมะมีแร่ทองคำบริสุทธิ์ฝังอยู่มากมาย จึงขอสัมปทานจากรัฐบาลไทยเพื่อทำเหมืองทองคำเป็นเวลา 20 ปี โดยมีราษฎรอพยพเข้ามาเป็นกรรมกรเหมืองจำนวนมาก จนเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 ขึ้นเหมืองทองคำจึงต้องปิดตัวลง

ทุกลำคลองสาขาของแม่น้ำสายบุรีที่ไหลผ่าน ต.ภูเขาทอง มีเกล็ดแร่ทองคำไหลตามมาด้วย ชาวบ้านยึดอาชีพการร่อนเกล็ดทอง เพื่อนำไปขายในราคากรัมละ 1,500 บาท มาตั้งแต่ยุคก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2

เพื่อรองรับนโยบายการท่องเที่ยวเมืองหลักและเมืองรองของรัฐบาล จึงอาศัยความได้เปรียบทางธรรมชาติที่สวยงาม และยังมีแหล่งแร่ทองคำในสายน้ำมาพัฒนาและต่อยอด เพื่อให้เป็นจุดขายในการดึงดูดนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและต่างประเทศให้หันมาท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ในพื้นที่ เพื่อสร้างรายได้เสริมให้ชาวบ้านมากขึ้น

ที่มา : https://www.thairath.co.th/news/local/south/1657525

https://mgronline.com/travel/detail/9620000077885